Vandaag een vrije dag. Mijn groepsgenoten konden de dag dus naar keuze invullen, bijvoorbeeld met winkelen, wandelen, zwemmen, lezen of luieren. Ik heb een lange wandeling naar het strand gemaakt en daar in zee gezwommen. Op de terugweg heb ik rondgekeken in de oude havenstad van Patara, de geboorteplaat van Sint – Nicolaas.
Patara (soms ook gespeld als Pataras) was een oude stad in Lycië, nabij het huidige Gelemiş in de Turkse provincie Antalya. Na Hellenisatie verkreeg de stad de naam Arsinoe (Ἀρσινόη). Patara is tevens de geboorteplaats van Sint-Nicolaas. Patara was een belangrijke handelsstad in de oudheid. Meer lezen…
Het hotel heeft een zwembad, dus vóór het ontbijt zwemmen! Een heerlijk ontbijt overigens met omelet, tomaat, komkommer, olijven, kaas, jam en brood (en helaas oploskoffie van Nescafé!).
Hotel Pataros heeft een zwembad
Vandaag stond Tlos op het programma. Tlos is een heel oude Lycische stad uit de 14de eeuw voor Christus. We reden over een zeer rustig binnendoorweggetje richting Tlos; geen auto gezien, maar wel veel kassen met tomaten en pepers. Op de bergen ligt hier en daar zelfs nog wat sneeuw. We konden lekker rondlopen tussen de ruïnes (helemaal niet druk), klommen omhoog en hadden een mooi uitzicht over de koningsgraven, het theater, het stadion, de marktplaats en de hamam.
Tlos
Inmiddels was het warm geworden en vonden we verkoeling in het Yakapark: een en al water, het kwam zelfs uit de bomen! Tussen het watergekletter aten we een gözleme, een hartig pannenkoekje, en dronken we er ayran bij, een soort karnemelk. De lege waterflesjes konden we in het Yakapark vullen. Het water is heel koud. Vandaar dus het bordje met de volgende aanbieding: wie 5 minuten in het koude water blijft, krijgt een gratis drankje en wie 15 minuten erin kan blijven, krijgt een gratis maaltijd. Niemand ging de uitdaging aan en volgens mij eet je na die 15 minuten niet meer wegens onderkoeling.
Ons volgende doel was Saklikent, een kloof met snel stromend water. Je kunt er doorheen lopen met speciale uitrusting (schoenen, touwen, helm) en bij het eerste stuk krijg je hulp. We zagen hoe een stel jongens met een touw door de stroming naar de overkant werd getrokken en het was voor hen een hele toer om overeind te blijven. Het water kwam op die plek tot hun borst. Helaas konden we niet zien hoe het na de bocht met hen verder ging, maar ze waren wel snel terug. Wij gingen maar niet… te gevaarlijk. De man die de kaartjes verkocht zei: ‘Kom over een maand maar terug, dan is het water gezakt.’ Zo lang blijven we hier helaas niet.
We hebben een lange tijd op een plateau, een soort vlot op het water, gezeten met drankjes en fruit, zonnetje erbij – even lekker niks. Om halfdrie waren we weer terug en wederom namen we een duik in het zwembad!
Aan het eind van de dag hebben we gegeten in het Tloss Restaurant in Patara. De eigenaar en chefkok is Osman. Alcoholische dranken werden daar niet verkocht, maar we konden ze wel zelf halen in een winkeltje vlakbij. Dat heb ik dus gedaan en hierdoor hadden we heerlijke wijn. De glazen waren van het huis, maar we moesten de wijn wel zelf openmaken en inschenken. Het eten was trouwens heerlijk.
Gisteren vertrok ik met mijn groepje rond 11.00 uur van Schiphol. We kwam om 15.30 uur (Turkse tijd) aan in Dalaman. Een Spaanse vlucht (met Onur air): heel weinig beenruimte, geen service, drie euro voor een koffie (helaas ook nog eens oploskoffie!). Naast me zat een stel met een dochter van acht maanden. Gelukkig viel ze toch nog even in slaap. Dat was een intensieve vlucht voor de jonge ouders. De sfeer onder mijn reizigers bleef goed ondanks de ongemakken; ze keken vooral uit naar hun kennismaking met Turkije. Tijdens de vlucht lazen ze reisverhalen en bladerden ze door hun reisgidsen.
Nadat we de vliegreis achter de rug hadden, konden we direct de bus in waarmee ik mijn reizigers naar ons eerste hotel zou brengen. Het was een lange rit (gelukkig met airco!) en rond halfzeven waren we in ons hotel Sultan Pataros in Patara via Camkoy en Bekciler. Eigenlijk hadden we een heel voorspoedige reis! `s avonds aten we met de groep onze eerste Turkse maaltijd op een terras. De witte wijn smaakte naar water, maar het eten was lekker!
Turkijespeciaal 